Pola wejściowe

W aplikacji QlikView wprowadzono pole wejściowe — specjalny typ pola, które można zmieniać bez wykonywania skryptu.

Pole wejściowe różni się od innych pól w aplikacji QlikView tylko tym, że wartości wczytane do niego ze skryptu można później zmieniać bez ponownego uruchamiania skryptu. Pól wejściowych można używać we wszelkiego rodzaju obiektach arkusza, podobnie jak wszystkich innych pól.

Uwaga: Pola wejściowe nie nadają się do przechowywania dużych ilości danych, ponieważ dane są w nich zapisywane znacznie mniej wydajnie niż w przypadku zwykłych pól.

Jeśli używane są pola wejściowe, skrypt tworzy dla poszczególnych wartości takich pól symbole zastępcze, dzięki którym można później wprowadzać inne dane. Każde pole można określić jako pole wejściowe, wskazując je w instrukcji skryptu inputfield przed jego użyciem w instrukcji LOAD lub SELECT.

Wartości pola wejściowego można zmieniać w komórkach listy wartości, okna tabeli i wyrażenia wykresu tabelarycznego. Edytować można tylko te listy wartości i kolumny tabel, które zawierają pola wejściowe. Umieszczenie wskaźnika myszy nad edytowalną komórką spowoduje wyświetlenie ikony wprowadzania. Kliknięcie ikony powoduje ustawienie komórki w trybie edycji danych wejściowych. W celu przechodzenia między komórkami, gdy aktywny jest tryb edycji danych wejściowych, możliwe jest używanie klawiszy strzałek w górę/w dół. Każdorazowe podanie nowych wartości powoduje automatyczne przeliczenie całego dokumentu QlikView.

Uwaga: Pole obliczane i pole klucza nie może być polem wejściowym. Opcja ustawienia jako pole wejściowe jest automatycznie wyłączana.

Komórka wyrażenia wykresu tabelarycznego może zawierać funkcję agregacji specjalnego pola wejściowego, a mimo to umożliwiać wprowadzanie do niej danych. Wprowadzona zmiana zostanie przekazana z powrotem do wartości pól bazowych według wstępnie zdefiniowanych algorytmów, np. rozdzielania równego lub rozdzielania proporcjonalnego.

Można określić zmianę względną.

Uwaga: Zmiana względna ma zastosowanie wówczas, gdy korzysta się z trybu rozkładu jako elementu wyrażenia.

Stosowana jest następująca składnia, gdzie n jest liczbą:

%+n zwiększa bieżącą wartość o n%
%-n zmniejsza bieżącą wartość o n%
+=n zwiększa bieżącą wartość o n
-=n zmniejsza bieżącą wartość o n
*=n mnoży bieżącą wartość przez n
/=n dzieli bieżącą wartość przez n

Example:  

%+10 zwiększa bieżącą wartość o 10%.

+=56 zwiększa bieżącą wartość o 56.

*=2 mnoży bieżącą wartość przez 2.

/=2 dzieli bieżącą wartość przez 2.

/=0 nie powoduje żadnych zmian.

Dostępne są też interfejsy API automatyzacji do programowego wyodrębniania i ustawiania wartości.